Antoni Maksymilian Prokopowicz, krypt. i allonimy: J. J. K. K. L. W. P. K.; Jabłonowski Janusz; M. A. P.; M. P.; P.; X. P. P. K. K. K. (ur. w 1738 w Połonnem na Wołyniu, zm. 1807 w Kętach) – historyk i kaznodzieja, pijar, tłumacz, edytor, autor podręczników i powiastek.
Życiorys Urodził się w roku 1738 w Połonnem, w rodzinie szlacheckiej herbu Lubicz. Po wstąpieniu do zakonu pijarów (Podoliniec 1754) i ukończeniu studiów zakonnych został księdzem. Był nauczycielem w rozmaitych szkołach niższych i kolegiach (Radom, Łowicz, Wieluń, Góra, Warszawa). W środowisku warszawskim (za namową J. A. Załuskiego, W. Mitzlera de Kolof) podjął działalność literacką (edytorską i przekładową). Później wykładał retorykę w Podolińcu i Rzeszowie, głosząc jednocześnie kazania w Radomiu, Złoczewie i kościele katedralnym w Krakowie. Te ostatnie przyniosły mu uznanie i sławę kaznodziejską. Sam siebie określał jako „teologa nadwornego JKMci”. Ponadto wykładał teologię w krakowskim seminarium pijarskim. W tym okresie nawiązał bliższe kontakty z krakowskim wydawcą i drukarzem – Ignacym Greblem. W ten sposób stał się dostawcą licznych tekstów literackich tłoczonych w drukarni Grebla. Pisywał czasem anonimowo lub pod obcym nazwiskiem (prawdopodobnie swych możnych klientów).