Królestwo Westfalii – państwo niemieckie ze stolicą w Kassel, należące do Związku Reńskiego. Zostało utworzone przez Napoleona Bonaparte w 1807 roku po pokoju w Tylży, a w jego skład weszły terytoria utracone przez Prusy oraz ich niemieckich sojuszników. Królem Westfalii był najmłodszy brat Napoleona, Hieronim Bonaparte. Królestwo przestało istnieć w 1813 roku, gdy zajęły je wojska VI koalicji antyfrancuskiej. Po likwidacji napoleońskiej Westfalii przywrócono poprzedni podział terytorialnyConnelly 1965, s. 296-300..
Wbrew nazwie państwa tylko niewielka, zachodnia część jego terytorium leżała na terenach historycznej Westfalii, która w większości znajdowała się w granicach Wielkiego Księstwa Bergu.
Utworzenie Nowe państwo powstało w efekcie wojny między napoleońską Francją a należącymi do IV koalicji antyfrancuskiej Prusami. W kończącym konflikt traktacie w Tylży (9 lipca 1807 roku) pokonany król Prus był zmuszony zrzec się terytoriów na zachód od Łaby. Zlikwidowano również księstwa Hesji-Kassel oraz Brunszwiku, których władcy stanęli w czasie wojny po stronie Prus. Z tych księstw, terenów utraconych przez Prusy i Hanower oraz z ziem niektórych mniejszych państw niemieckich Napoleon utworzył 18 sierpnia 1807 roku Królestwo Westfalii.