Pozycja satelickiego państwa Francji wiązała się z licznymi zobowiązaniami, przede wszystkim finansowymi i wojskowymi. Rząd musiał utrzymywać armię liczącą 25 tysięcy żołnierzy i pokrywać koszty utrzymania oddziałów francuskich stacjonujących na westfalskim terytorium. Królestwo było też zmuszone uczestniczyć w wojnach prowadzonych przez Napoleona. W 1808 roku jego władze wysłały 9,5 tysiąca żołnierzy do Hiszpanii. W ciągu pierwszego roku około 5 tysięcy z nich zginęło w walkach lub zmarło z powodu szerzących się w armii chorób. Większość pozostałych wycofano, a na Półwyspie Iberyjskim pozostały jedynie niewielkie siły westfalskieConnelly 1965, s. 193, 195..
W 1809 roku wybuchła wojna między Francją a Austrią. Armia austriacka najechała Niemcy, a habsburska propaganda wzywała do powstania przeciwko Napoleonowi. Hasła te nie trafiły na zbyt podatny grunt, jednak Westfalia była dwukrotnie atakowana przez oddziały niemieckich sprzymierzeńców Austrii. W obu przypadkach najeźdźcy nie uzyskali poparcia ludności, na które liczyli, i musieli się wycofać. Nie powiodła się także inspirowana przez Prusy rebelia, zorganizowana przez barona von Dörnberga, który podburzył kilka tysięcy chłopów i próbował zbuntować armię królestwa.