Choć najmłodszy Bonaparte już wcześniej dokładał starań, aby ukrócić ten proceder, Napoleon uważał jego działania za nieskuteczne i w 1810 roku nakazał rozmieszczenie w Westfalii francuskich celnikówConnelly 1965, s. 211-212..
W czasie wojny 1812 roku Królestwo Westfalii wysłało w głąb Rosji 22 tysiące żołnierzy. Jedynie 1,5 tysiąca z nich wróciło razem z resztkami Wielkiej Armii, pozostali zginęli lub dostali się do niewoliConnelly 1965, s. 196.. Klęska Napoleona oznaczała przeniesienie wojny na tereny Niemiec, co w 1813 roku spowodowało upadek państwa westfalskiego.
Upadek Między kwietniem a październikiem 1813 roku tereny królestwa były kilkakrotnie atakowane przez wojska rosyjskie. Jeden z rosyjskich dowódców proponował Hieronimowi przejście na stronę koalicji antyfrancuskiej w zamian za zachowanie tronu Westfalii, jednak król odrzucił tę ofertę. Ostatecznie los państwa rozstrzygnął się po bitwie pod Lipskiem (16-19 października). Napoleon podjął wówczas decyzję o wycofaniu całej armii na zachodni brzeg Renu, co oznaczało oddanie przeciwnikom wszystkich ziem niemieckich. 26 października król Hieronim opuścił Kassel i skierował się ku granicy. W następnych dniach Westfalia została opanowana przez siły koalicji.