ta wymiana była przemyślanym, wspaniałym wyczynem Pittsburgha. Francis rozpoczął grę na centrze, na drugiej linii za pierwszą prowadzoną przez Mario Lemieux. Ron wrócił do swojej pierwotnej drużyny, Carolina Hurricanes (powstałą w wyniku przenosin Hartford Whalers), jako wolny strzelec w sezonie 1998–1999. Jako kapitan doprowadził drużynę do finału Pucharu Stanleya w 2002 roku. Francis zakończył karierę krótką grą dla Toronto Maple Leafs, wymieniony tam przez drużynę Carolina Hurricanes w Marcu 2004. Pozwoliło mu to ostatni raz walczyć o Puchar Stanleya. Na sportową emeryturę przeszedł przed sezonem 2005–2006 i zajął pozycję w Raleigh Youth Hockey Association.
Wygrał 2 Puchary Stanleya z Pittsburghiem, pierwszy w sezonie 1990–1991 a drugi w następnym sezonie 1991–1992. Jego najlepszym sezonem był 1995–1996, kiedy zdobył 119 punktów oraz pierwsze miejsce w lidze pod względem asyst - 92 asysty. W poprzednim sezonie również zajmował pierwsze miejsce z 48 asystami ze względu na skrócony sezon. Numer z którym grał (10) zastrzegły drużyny: Hartford Whalers (6 stycznia 2006) oraz Carolina Hurricanes (28 stycznia 2006)
28 czerwca 2007 został wybrany do włączenia go do Hockey Hall of Fame.