Przykładem może być roztwór jonów mleczanowych lub octanowych w postaci soli sodowych, dodawany przy zawyżonej ilości Cl-. Substancje regulujące ciśnienie osmotyczne – w celu podwyższenia ciśnienia dodaje się substancji niedysocjujących, na przykład mannitolu, sorbitolu, rzadziej glukozy ze względu na jej ograniczoną trwałość. Substancje regulujące pH – najczęściej stosuje się bufory, na przykład bufor fosforanowy. W wyjątkowych przypadkach używa się roztworu kwasu solnego do zakwaszania, na przykład roztworu wodorowęglanu sodu. Emulgatory – używane do otrzymywania emulsji przeznaczonych do żywienia pozajelitowego. Najczęściej stosuje się w tym celu lecytynę. Przeciwutleniacze – najczęściej tokoferol.
Opakowania płynów infuzyjnych Do przechowywania płynów infuzyjnych używa się opakowań szklanych oraz butelek i worków z tworzywa sztucznego. Pojemniki szklane są zazwyczaj wielokrotnego użytku. Pojemniki przed napełnieniem lekiem muszą być wyjałowione i zdepirogenizowane (pozbawione pirogenów). Opakowania wyjaławiane w autoklawie powinny być wypełnione apirogenną wodą.