Ducha został przekazany jako garnizonowy dla katolików.
28 stycznia 1910 w sąsiedztwie kościoła parafialnego otwarto Dom Ewangelicki, który posiadał salę na 1200 miejsc, gdzie odbywały się koncerty, spotkania parafialne oraz dodatkowe nabożeństwa. Powstały również inne budynki przeznaczone dla księży oraz innych pracowników parafii. Działały zakłady opiekuńcze, jak Zakład Borrmanna dla dziewcząt oraz Zakład Pelersona dla chłopców, dom opieki dla osób starszych, Misja Miejska, domy gościnne dla podróżnych (Gospoda Ojczysta dla mężczyzn oraz Dom Marii dla kobiet). Pracą charytatywną zajmowało się ponadto siedem sióstr diakonis pochodzących z Gdańska.
I wojna światowa i okres II Rzeczypospolitej Liczba ewangelików liczącym około 40 000 mieszkańców mieście w 1919 wynosiła 27.000, w związku z czym rozważano budowę kolejnego kościoła, mającego stanąć na Chełmińskim Przedmieściu. Jednak po odzyskaniu przez Polskę niepodległości i włączeniu terenu Grudziądza do II Rzeczypospolitej w dniu 23 stycznia 1920 skład narodowościowy i konfesyjny ludności miasta uległ radykalnej zmianie. Liczba niemieckich mieszkańców obojga wyznań zmalała o prawie 90%, odtąd zdecydowaną przewagę zyskali Polacy i katolicy.