Polski Grzebień (słow. Poľský hrebeň, niem. Polnischer Kamm, węg. Lengyel-nyereg) – szeroka przełęcz (2200 m n.p.m.) w grani głównej Tatr Wysokich, pomiędzy dolinami Białej Wody (Bielovodská dolina), a dokładniej Kotłem pod Polskim Grzebieniem (Zamrznutý kotol), i Wielicką (Velická dolina). Przez Polski Grzebień poprowadzony jest znakowany szlak turystyczny łączący te doliny oraz umożliwiający wejście z przełęczy na sąsiadujący z nią szczyt Małej Wysokiej (Východná Vysoká).
Walery Eljasz w swych „Szkicach z podróży w Tatry” w opisie wycieczki przez Polski Grzebień, odbytej w 1872 r. z wejściem od strony polskiej, pisał: Gorsza na niego droga, niż na Zawrat, bo ten zwarty skałami jak wąwówz, nie grozi spadnięciem, gdy przełęcz Polska, jako skała urwista najeżona turniami, miejscami żwirem zasłana, wszędzie spadzista, wymaga wielkiéj ostrożności, aby się bez szwanku na wierzch dostać. Niżej dodawał: Sam grzbiet Polskiego Grzebienia jest wązki, skalisty, a chcąc się z niego na dół spuścić czy ku Spiżowi, czy ku Nowotarszczyźnie, na czworakach się przychodzi drapać po wcale nieponętnéj drodze. Wejście od strony północnej na przełęcz zostało później ułatwione m.in. przez założenie w 1892 r.