Był wśród pierwszych pracowników Szkoły Inżynierskiej, którzy zasilili przedwojenne kadry Państwowej Wyższej Szkoły Budowy Maszyn i Elektrotechniki (uczelnia ta wznowiła działalność w lutym 1945, by pół roku później zostać przekształconą w Szkołę Inżynierską, późniejszą Politechnikę Poznańską). Pracował w zespole matematyków pod kierunkiem Zygmunta Butlewskiego, na Oddziale Architektury Wydziału Budownictwa. W pierwszych latach powojennych prowadził także zajęcia z dydaktyki matematyki i matematyki wyższej na Uniwersytecie Poznańskim.
Zatrudnienie powojenne uzyskał na podstawie dorobku naukowego w zakresie geometrii rzutowej. Prace naukowe ogłaszał m.in. w "Wiadomościach Matematycznych", lwowskim "Muzeum", warszawskim "Parametrze". Był również autorem prac w języku niemieckim na łamach "Archiv der Mathematik und Physik" (Der Lotpunkt ein neuer merkwürdiger Punkt, Eine neue Definition des Feuerbach'schen Preises, Distanzrelationen zwischen Punkten und Geraden der Ebenen sowie Punkten und Ebanen im Raume).
Był żonaty z pisarką Selmą Fischer.