Po utracie przez Gruzję niepodległości gruzińscy oficerowie kontraktowi służyli w Wojsku Polskim.
Gospodarka Gruzja lat 1918–1921 była typowym krajem rolniczym. Rozwojowi tej dziedziny gospodarki sprzyjała przeprowadzona przez lewicowy rząd reforma rolna. Główne źródła dochodu rolników to uprawa winorośli, owoców i herbaty.
Rozwinął się przemysł (szczególnie w regionie Chiatury); w 1921 roku Gruzja była dostarczycielką 70% manganu do krajów europejskich. Duże znaczenie posiadały porty morskie republiki w Batumi i Poti, przez które przechodziła znaczna część ładunków w regionie Morza Czarnego.
Mimo pewnego rozwoju w latach 1918–1921 Gruzja nadal należała do biednych państw Europy, na co wpłynęła m.in. niepewna sytuacja polityczna.
Nauka, kultura i edukacja W ciągu trzech lat istnienia wolnej Gruzji udało się stworzyć niezależny uniwersytet w Tyflisie (1918) oraz liczne szkoły gimnazjalne z wykładowym językiem gruzińskim w stolicy państwa, Batumi, Kutaisi, Ozurgeti, Poti i Gori. Utworzono ponadto Szkołę Wojskową w Tyflisie oraz Seminarium Nauczycielskie w Gori.