Andrewsarchus mongoliensis – gatunek ssaka z kladu Laurasiatheria żyjącego w późnym eocenie (37-32 miliony lat temu) na terenie dzisiejszej Mongolii. Pierwsze skamieniałości zwierzęcia odkryto w roku 1923, w czasie ekspedycji sponsorowanej przez Amerykańskie Muzeum Historii Naturalnej i prowadzonej przez Roya Chapmana Andrewsa, na którego cześć nazwano zwierzę. A. mongoliensis został opisany i nazwany w 1924 r. przez Henry'ego Osborna. Znany wyłącznie z kości czaszki mierzącej 834 mm długości i 560 mm szerokości. Osborn obliczył, że jeśli proporcje ciała Andrewsarchus mongoliensis byłyby takie same, jak u Mesonyx obtusidens, to zwierzę to osiągałoby 3,82 m długości od czubka pyska do tylnej części miednicy oraz 1,89 m wysokości w kłębie.
Pozycja systematyczna Ponieważ znana jest tylko czaszka A. mongoliensis, ustalenie jego pozycji systematycznej nastręcza wiele trudności. Osborn (1924) wspomina, że przy badaniu jego skamieniałości rozważano możliwość, iż Andrewsarchus mógł należeć do rodziny Entelodontidae, ostatecznie jednak uznano go za przedstawiciela rodziny Mesonychidae, w tamtym czasie zaliczanej do kreodontów. W późniejszych publikacjach większość autorów zgadzała się z wnioskiem Osborna, zaliczając A.