Dalej płynąc Dźwiną na wysokości wsi Suraż wpływa się pod prąd w rzekę Kasplę, i dalej płynie się w górę rzeką Kloc a następnie Udrą, gdzie dociera się krótkim, ok. 3 km, przejściem lądowym – stanowiącym wododział między zlewiskiem Bałtyku a zlewiskiem Morza Czarnego – do jeziora Kuprino i rzeki Katynki, która wpływa do Dniepru w pobliżu Smoleńska (, stanowisko Gniezdowo). Dalej szlak wiedzie już Dnieprem.
Najważniejszą stacją na szlaku dnieprzańskim był Kijów (), gdzie było miejsce zimowania i przygotowań do spływu dolnym, trudnym odcinkiem rzeki. Płynąc w dół Dniepru trzeba było pokonać niebezpieczne porohy (na długości ok. 70 km) i otwarte tereny stepowe zamieszkane przez koczownicze plemiona (m.in. Pieczyngów). Szlak docierał do Morza Czarnego (stacja Berezań) i płynąc wzdłuż jego zachodniego wybrzeża (stacje Oczaków, Białogród, Kilia, Warna) dopływało się do Konstantynopola (), stolicy Cesarstwa Bizantyńskiego.
W Kijowie główny szlak dnieprzański krzyżował się z lądowym, transkontynentalnym szlakiem radanitów wyznaczonym w połowie X wieku przez żydowskich kupców z hiszpańskiej Andaluzji.