W 2005 została przewodniczącą OZZPiP, a rok później wiceprzewodniczącą centrali związkowej Forum Związków Zawodowych. W czerwcu 2007 w imieniu OZZPiP stanęła na czele protestu pielęgniarek i położnych przed Kancelarią Prezesa Rady Ministrów w Alejach Ujazdowskich w Warszawie. Pielęgniarki domagały się zwiększenia wynagrodzeń oraz nakładów na służbę zdrowia. Wraz z trzema innymi działaczkami związkowymi – Longiną Kaczmarską, Janiną Zaraś i Iwoną Borchulską przez siedem dni okupowała kancelarię premiera, jednocześnie nie uczestnicząc z pozostałymi koleżankami w głodówce z powodu cukrzycy. Z ramienia związku prowadziła negocjacje z reprezentującym stronę rządową ministrem zdrowia Zbigniewem Religą.
W wyborach samorządowych w 2002 bez powodzenia ubiegała się o mandat radnej sejmiku pomorskiego z listy koalicji SLD-UP. Należała do Socjaldemokracji Polskiej. W wyborach parlamentarnych w 2007 zrezygnowała z kandydowania z ramienia Lewicy i Demokratów, nie przyjęła także stanowiska naczelnej pielęgniarki kraju w Ministerstwie Zdrowia. 21 września 2010 zasiadła w Europejskim Komitecie Ekonomiczno-Społecznym jako reprezentantka Polski.