thumb|250px|Flaga panarabska mały|250px|Państwa członkowskie Ligi Państw Arabskich Panarabizm (z gr. pan = „wszystko” + „Arabowie”) – doktryna polityczna głosząca zjednoczenie wszystkich ludów arabskojęzycznych. Jego początki wiążą się z rozwojem arabskiego nacjonalizmu w XIX wieku. Ruch ten przyczynił się do powstania w 1945 roku Ligi Państw Arabskich.
Próby budowy Unii Arabskiej thumb|250px|Flaga panarabskiej partii Baas, Państwa Palestyna oraz Federacji Arabskiej; szeroko używana w świecie arabskim W II połowie XX wieku kilkakrotnie dochodziło do próby stworzenia federacji państw arabskich: W 1958 z połączenia Egiptu i Syrii powstała Zjednoczona Republika Arabska. W tym samym roku utworzyła ona z Królestwem Jemenu konfederację o nazwie Zjednoczone Państwa Arabskie. W 1961 Jemen opuścił jednak konfederację. W tym samym roku Syria wystąpiła ze Zjednoczonej Republiki Arabskiej. W 1958 Jordania i Irak utworzyły Federację Arabską. Przewrót wojskowy w Iraku pół roku później doprowadził do jej rozwiązania. W latach 70. z inicjatywą stworzenia Unii Arabskiej wystąpił libijski przywódca Mu’ammar al-Kaddafi. W 1972 powołano Federację Republik Arabskich łączącą Libię, Egipt i Syrię, a w 1973 Arabską Republikę Islamską z połączenia Libii i Tunezji.