To nimi z reguły kończono starożytne igrzyska i planowano uczynić podobnie na pierwszych nowożytnych igrzyskach olimpijskich w Atenach (ostatecznie zapasy nie zostały ostatnią konkurencją zawodów). Niechęć Coubertina do tej dyscypliny wynikała też z tego, że podówczas zmagania zapaśnicze kojarzono raczej z zawodami dla profesjonalistów. Dodatkowym problemem było także nieuznawanie w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, a więc w ważnych dla krzewienia ruchu olimpijskiego państwach, obowiązujących w tej dyscyplinie przepisów francuskich.
Zgodnie z życzeniem barona de Coubertina, dla sportowców biorących udział w nadchodzących ateńskich igrzyskach nie przewidywano nagród materialnych. Spowodowało to znaczne zmniejszenie prestiżu sportowego zapasów. Na starcie nie pojawiło się bowiem wielu uznanych zapaśników, a w zawodach ostatecznie wystąpiło tylko pięciu sportowców.
Organizatorzy powołali również komisję nadzorującą przebieg zawodów zapaśniczych i gimnastycznych.