Polska Partia Postępowa – liberalna partia polityczna działająca w Królestwie Polskim w latach 1909–1919.
W 1906 ze Związku Postępowo-Demokratycznego wyodrębniła się prawicowa grupa, na czele z Henrykiem Konicem, która przybrała nazwę najpierw Związku Demokratycznego, a następnie Polskiej Partii Postępowej. Wyodrębnienie to było krótkotrwałe, bo już w 1907 postępowcy zjednoczyli się ponownie w Polskim Zjednoczeniu Postępowym. Ostatecznie w 1909 Polska Partia Postępowa zerwała dotychczasowe więzy i rozpoczęła samodzielną działalność politycznąWilhelm Feldman, Dzieje polskiej myśli politycznej 1864–1914, Warszawa 1933, s. 319–320. Było to nieliczne ugrupowanie skupiające głównie inteligencję wolnych zawodów oraz sfery finansowe i gospodarcze. Po upadku rewolucji 1905–1907 stronnictwo stopniowo rezygnowało z postulatów liberalnych i demokratycznych i przechodziło na pozycje zachowawczeJerzy Holzer, Jan Molenda, Polska w pierwszej wojnie światowej, Warszawa 1967, s. 377.