Kiedy powiedziano Sumnerowi, że rzeki nie da się sforsować, odpowiedział: „Nie da się?! Ja ją sforsuję! Dostałem rozkaz!”. Gdy ostatni żołnierz przeszedł bezpiecznie, most zawalił się, a jego resztki zabrała woda. Ludzie Sedgwicka odegrali wiodącą rolę w odparciu ataku Whitinga. Jak ciężkie to były zmagania dowodzi fakt, że Whiting stracił trzech z czterech dowódców brygad. Gen.bryg. Wade Hampton został ranny, Robert Hatton zginął, a Johnston Pettigrew został ranny i wzięty do niewoli. Po stronie Unii gen.bryg. Oliver Howard został trafiony w prawe ramię pociskiem Minié. Rękę trzeba było amputować, a on sam wrócił do linii dopiero po kilku miesiącach.

Z historycznego punktu widzenia najbardziej znaczące wydarzenie miało miejsce o zmierzchu: Johnston został trafiony w prawe ramię kulą karabinową i zaraz potem odłamkiem pocisku artyleryjskiego w pierś. Nieprzytomny Johnston spadł z konia. Ze złamaniami barku i dwóch żeber został ewakuowany do Richmondu. Tymczasowo dowodzenie armią przejął G.W. Smith. Smith, człowiek słabego zdrowia, nie był w stanie podjąć decyzji co do następnych kroków w bitwie, co skutkowało niepochlebną opinią prezydenta Konfederacji Jeffersona Davisa, jak również generała Roberta Lee, doradcy Davisa. Po zakończeniu walk następnego dnia Davis zastąpił Smitha − na stanowisku dowódcy Armii Północnej Wirginii − generałem Lee.