Od 1946 pełnił funkcję dyrektora Państwowych Nieruchomości Ziemskich.

23 sierpnia 1949 roku został aresztowany wraz z innymi osobami z centrali PNZ i oskarżony o działalność na szkodę Państwa Polskiego. Razem z nim zostali oskarżeni: Lucjusz Kempisty, Władysław Englicht, Feliks Sommer, Kazimierz Papara, Andrzej Potworowski, Ludwik Slaski i Zdzisław Lechnicki. Proces miał charakter polityczny i był skierowany przeciwko byłym ziemianom. 16 grudnia 1949 roku sprawa została przekazana do Naczelnej Prokuratury Wojskowej. 3 lutego 1951 roku Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie w składzie mjr Mieczysław Widaj, por. Antoni Klepuszewski i por. Edward Kordulski skazał go na karę dożywotniego pozbawienia wolności, utratę praw publicznych i honorowych na 5 lat oraz przepadek całego mienia.

Karę pozbawienia wolności odbywał w zakładzie karnym we Wronkach. W trakcie siedmioletniego pobytu w więzieniu pisał różne rozprawy z dziedziny agrotechniki i organizacji gospodarstw publikowanych pod pseudonimem W. Smoliński. W 1956 roku wyszedł na wolność i został zrehabilitowany.