thumb|200px|Binion galijskiego uzurpatora Postuma z 268 r. (7,4 g) Binio, binion – określenie złotej monety z czasów cesarstwa rzymskiego oznaczające nominał wartości 2 aureusów (aurei).
Binion, czyli dwuaureus miał wprowadzić cesarz KarakallaRemo Capelli: Manuale di numismatica. Milano: U. Mursia, 1962, s. 62, 60. jako odpowiednik srebrnego dwudenara (antoniniana). Podobnie jak tamten, z wyglądu był łatwo rozpoznawalny dzięki koronie promienistej (corona radiata) na głowie cesarza i popiersiu cesarzowej na półksiężycu. Wskutek denominacji był cięższy od aureusa tylko o ok. 2 gramy jako „denar złoty” zmniejszony do wagi 1/50 rzymskiego funta. Podobno funkcjonował jeszcze tylko za Heliogabala (218-222), lecz wiadomo, że sporadycznie emitowano go i później.
W numizmatyce może być zaliczany do kategorii tzw. multiplów (wielokrotności), z których znane są np. kwiniony (quinio) – aureusy pięciokrotne, czy kwaterniony (aureusy poczwórne o wadze ok. 30 g) albo ich podwojenia – oktoniony (ośmiokrotne)Björn Ralph Kankelfitz: Römische Münzen von Pompejus bis Romulus. Augsburg: Battenberg, 1996, s. 21.. Multipla pojawiają się już we wczesnym cesarstwie (za Augusta), lecz częstsze stają się dopiero w III stuleciu. Różne ich wagomiary emitowano zwłaszcza w IV wieku jako wielokrotność złotego solida. Zdaniem A.