Zajścia w okresie Wiosny Ludów miały także miejsce w krajach niemieckich. Już 27 lutego w Wielkim Księstwie Badenii, doszło do zamieszek, a od Leopolda Badeńskiego żądano reform. W dniach 18–19 marca 1848 roku w Berlinie doszło do demonstracji i walk ulicznych (rewolucja marcowa). W efekcie tych demonstracji i walk 20 marca 1848 roku tłum uwolnił szereg więźniów z więzienia w Moabicie, wśród których znajdowali się Polacy: Ludwik Mierosławski i Karol Libelt.
Niepokoje społeczne wybuchły także w Wielkopolsce leżącej po rozbiorach Polski w zaborze pruskim. Na wieść o berlińskiej rewolucji marcowej 20 marca utworzono w Poznaniu Komitet Narodowy Polski, do którego przyłączyli się wypuszczeni z pruskiego więzienia działacze związani z przygotowaniami powstania wielkopolskiego 1846 roku (Ludwik Mierosławski i Karol Libelt). Komitet proklamował niepodległość, odmawiając bezpośredniego wcielenia części Poznańskiego do Królestwa Prus i przystąpił do organizacji sił zbrojnych. Naczelnym wodzem powstania został Ludwik Mierosławski. Polacy wywołali w 1848 roku kolejne, trzecie w historii powstanie wielkopolskie trwające w okresie 20 marca do 17 maja.