Dopiero w XXI wieku rozstrzygnięto, że mimo wyraźnej odrębności morfologicznej roślin z kompleksu Pseudolysimachium (szczytowe kwiatostany, rurka korony szersza niż dłuższa), podobnie jak w przypadku kompleksu Hebe, konieczne jest przywrócenie szerokiego ujęcia rodzaju Veronica, bowiem z powodu zagnieżdżenia różnych linii rozwojowych alternatywą byłoby utworzenie w miejsce rodzaju Veronica bardzo wielu nowych taksonów tej rangi.
Linneusz jako odrębne gatunki opisał Veronica longifolia i V. maritima dokonując podziału na podstawie cech morfologicznych – różnic w liczbie, ułożeniu i wcięciach brzegów liści. W późniejszych latach, ze względu na brak różnic siedliskowych i współwystępowanie roślin o różnych typach ulistnienia, zagadnienie właściwej systematyki przetacznika długolistnego stało się przedmiotem dyskusji botaników. Pierwszego ważniejszego przełomu w zmianie postrzegania sposobu podziału kompleksu dokonał Printz (1921). Zwrócił on uwagę, że osobniki z populacji badanych na Syberii wyraźnie różniły się od tych z populacji europejskich i określone zostały jako Veronica pseudolongifolia. Przez dłuższy czas jego obserwacje były ignorowane, gdyż badacze skupiali się na różnicach morfologicznych i genetycznych w obrębie populacji europejskich.