Fiducia (od łac. fides = „wiara”, „zaufanie”) – kontrakt powiernictwa, powiernictwo, fiducja. W prawie rzymskim fiducja była kontraktem realnym, dwustronnie zobowiązującym, niezupełnym, który polegał na przeniesieniu własności określonej rzeczy na powiernika (fiducjariusza), przy czym powiernik zobowiązywał się postępować z rzeczą w określony sposób oraz przenieść z powrotem – w oznaczonych okolicznościach – własność tej rzeczy na powierzającego.
Nazwa kontraktu pochodzi od wzajemnego zaufania (fides) kontrahentów, na którym opierało się porozumienie stron umowy.
Charakter kontraktu powiernictwa Do elementów kontraktu należało: przeniesienie własności rzeczy, które powodowało zaskarżalność kontraktu i nadanie mu charakteru realnego; umowa (zgodne porozumienie stron), co do przeniesienia z powrotem na alienującego własności rzeczy w razie zajścia przewidzianych w umowie okoliczności (pactum fiduciae).
Do powierniczego przeniesienia własności rzeczy nie wystarczała zwykła tradycja (przeniesienie posiadania), konieczna była mancypacja lub in iure cessio.