Fiducia cum creditore contracta Fiducia cum creditore contracta była umową zawieraną z wierzycielem w celu przewłaszczenia na zabezpieczenie wierzytelności. Dłużnik, przenosząc na wierzyciela własność swojej rzeczy przy pomocy mancypacji lub in iure cessio, dawał wierzycielowi zabezpieczenie pod zaciągniętą pożyczkę. Przeniesienie własności było przy tym powiernicze, tj. umawiano się jednocześnie, że z chwilą zwrotu długu własność zostanie przez wierzyciela z powrotem przeniesiona na dłużnika.
Z tego rodzaju fiducji wywodzi się zastaw.
Fiducia cum amico contracta Fiducia cum amico contracta była umową zawieraną z przyjacielem w celu wyświadczenia pewnej przysługi i była oparta na przyjacielskim stosunku zaufania między stronami.
Wyświadczenie przysługi mogło leżeć w interesie powierzającego albo powiernika: W interesie powierzającego kontrakt był zawierany celem przechowania rzeczy. Dla przykładu, zbywający mógł, przewidując swoją dłuższą nieobecność, przenieść w drodze in iure cessio własność kosztowności na rzecz przyjaciela z powierniczym zastrzeżeniem, iż zwróci mu