Na piętnastej lokacie uplasowała się w klasyfikacji końcowej siedmioboju na mistrzostwach świata. W 2008 była szósta na halowych mistrzostwach świata oraz uplasowała się na siódmym miejscu igrzysk olimpijskich w Pekinie po dyskwalifikacji Ukrainki Ludmyły Błonśkiej. Po zajęciu w marcu 2009 piątej lokaty na halowym czempionacie Starego Kontynentu znalazła się w czerwcu w składzie polskiej reprezentacji, która w Szczecinie sięgnęła po pierwsze w historii zwycięstwo w pucharze Europy w wielobojach. Nie ukończyła rywalizacji wieloboistek na mistrzostwach świata w Berlinie. W 2010 była szósta podczas halowych mistrzostw globu oraz piąta na mistrzostwach Europy. Tuż za podium – na czwartej lokacie – ukończyła czempionat Europy w hali (2011). Początkowo także na czwartym miejscu uplasowała się w sezonie letnim podczas mistrzostw świata w Daegu – po latach przyznano jej brązowy medal po dyskwalifikacji Tatiany Czernowej. Zwyciężyła w plebiscycie dziennika „Sport” i Polskiego Związku Lekkiej Atletyki na najlepszą polską lekkoatletkę sezonu 2011 zdobywając prestiżowe Złote Kolce. Z powodu kontuzji musiała opuścić pierwszą część sezonu letniego 2012. Jako pierwsza polska lekkoatletka wygrała superligę wielobojowego Pucharu Europy (2013), w łącznej klasyfikacji IAAF Combined Events Challenge za 2013 r. zajęła 4.