Z interpretacją przedstawioną przez Gonga i współpracowników nie zgodzili się jednak Gianechini, Agnolín i Ezcurra, którzy zasugerowali, że wydłużenie zębów szczękowych – według Gonga i in. wskazujące na jadowitość – jest pozostałością tafonomiczną wynikającą z przemieszczenia zębów poza zębodoły, a wsparcie dla hipotezy o jadowitości sinornitozaura jest słabe. Gong et al. potwierdzili, że zęby holotypu nie znajdowały się w pełni naturalnej pozycji, jednak nie zgodzili się z twierdzeniem Gianechiniego i współpracowników, że były znacząco poza zębodołami, i stwierdzili, że niektóre okazy z Tianyu i Dalian miały faktycznie bardzo wydłużone zęby szczękowe. Stwierdzili również, że jadowitość była prawdopodobnie cechą wyjściową dla archozaurów. Sinornithosaurus mógł żywić się ptakami, które pospolicie występowały w lasach na terenie grupy Jehol.
W skamieniałych piórach sinornitozaura odnaleziono zarówno eomelanosomy, jak i feomelanosomy, co sugeruje, że jego upierzenie znacząco różniło się kolorem w zależności od rejonu ciała.
Galeria
Przypisy
Linki zewnętrzne Sinornitozaur na dinozaury.com
Kategoria:Dromeozaury Kategoria:Dinozaury kredy Kategoria:Dinozaury Azji