Charakterystyczne dla modelu SE wcięcia w obudowie nie zostały przeniesione do modelu Classic, zaś pionowe nacięcia w podstawie obudowy zamieniono na cztery poziome szczeliny wentylacyjne, bardziej przywodzące na myśl projekty pierwszych komputerów firmy. Dodatkowo, krzywizna przodu komputera została zwiększona do promienia 1,3m, podobnie, jak w modelach LC i IIsi. Pokrętło regulacji jasności ekranu zostało zastąpione regulacją z wykorzystaniem oprogramowania. Bryła modelu Classic stała się standardem projektowym komputerów firmy Apple przez większość lat 90. XX wieku.
Płyta główna modelu Macintosh Classic została zaprojektowana na bazie płyty głównej modelu Macintosh SE. Jej rozmiary zostały jednak ograniczone poprzez wykorzystanie techniki montażu powierzchniowego do 23 × 13 cm, co stanowiło połowę wymiarów poprzednika. Zmiany konstrukcyjne oraz pozbawienie płyty głównej gniazd rozszerzających znacznie zmniejszyły koszty produkcji. Brak możliwości rozbudowy i niewielki rozmiar ekranu w połączeniu z dużą popularnością komputerów Macintosh na rozwijającym się rynku DTP doprowadziły do powstawania takich rozwiązań, jak ekrany podłączane przez port SCSI, co dopiero pozwalało na pracę z ekranem pełnostronicowym lub nawet dwustronicowym. Projekt komputera został powtórzony w roku 1991, kiedy firma opracowała model Classic II.
Reakcja rynku