Plik reguł jest często nazywany Makefile – program make wywołany bez parametrów rozpoczyna przetwarzanie pliku o takiej właśnie nazwie.
Przykładowy makefile Poniższa reguła opisuje zależności między plikami:
helloworld.o: helloworld.c cc -c helloworld.c -o helloworld.o
W pierwszej linii znajduje się informacja, że plik helloworld.o zależy od pliku helloworld.c - czyli jeśli helloworld.c jest nowszy, to program make powinien wykonać polecenie znajdujące się w linii poniżej zależności.
Linia opisująca polecenie musi zaczynać się od znaku tabulacji (inna składnia jest częstym błędem).
Make dla uproszczenia zapisu pozwala na użycie symbolicznych nazw dla plików, przykładowo: $@ nazwa pliku wynikowego $< nazwa pierwszego pliku od którego zależy wynik $? lista wszystkich plików które są nowsze niż wynik.
Powyższy przykład można przepisać: helloworld.o: helloworld.c cc -c $< -o $@
Poniżej znajduje się plik makefile, który: kompiluje plik źródłowy "helloworld.c" do pliku obiektowego, a plik obiektowy do wykonywalnego (kompilacja 2 etapowa) używa kompilatora C – cc Tag PHONY oznacza, że stojąca za nim nazwa