Józef Liwo (ur. 7 czerwca 1885 w Ropczycach, zm. 10 września 1939 w Tuczempach) – polski adwokat, doktor praw, uczestnik I wojny światowej, wojny polsko-ukraińskiej i wojny polsko-bolszewickiej, poseł na Sejm III kadencji w II RP z ramienia Stronnictwa Narodowego.
thumb|240px|Grobowiec Józefa i Marii Liwo
Życiorys W 1906 zdał maturę w I Gimnazjum im. Stanisława Konarskiego w Rzeszowie. Podczas nauki w gimnazjum był członkiem organizacji samokształceniowej „Teka”. 1 listopada 1909 wstąpił do armii austriackiej jako jednoroczny ochotnik. Ukończył wtedy austriacką szkołę zapasową oficerów w Igławie, zdając we wrześniu 1910 egzamin oficerski. Studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie w 1914 uzyskał stopień naukowy doktora praw. W tym samym roku odbył praktykę adwokacką u dr. Oskara Isenberga w Mielcu.
W czasie I wojny światowej służył na froncie wschodnim jako podporucznik w armii austriackiej. Przebywał przez pewien czas w szpitalu w Tarnowie. 23 września 1915 dostał się do niewoli rosyjskiej, w której przebywał do ucieczki 28 października 1918. Przedostał się do Włoch i wraz ze sformowaną przez siebie grupą żołnierzy wrócił do Polski w 1918.