Historia Nowogardu W X wieku znajdowała się tu osada rybacko-rolnicza, a przy niej gród opolny leżący na półwyspie nieistniejącego współcześnie jeziora Grodzkiego, umocniony wałem drewniano-ziemnym. Wewnątrz znajdowały się budynki zamieszkane przez kasztelana i jego otoczenie. Na podgrodziu zamieszkiwała osiadła tu ludność słowiańska, zajmująca się rybołówstwem, rolnictwem i rzemiosłem. Obszar został włączony do państwa polskiego przez Mieszka I ok. 967 roku. thumb|upright|left|Plakieta upamiętniająca 700-lecie praw miejskich Nowogardu W 1268 r. po raz pierwszy wzmianka o Nowogardzie jako własności biskupa kamieńskiego znalazła się w dokumencie (Nogart Castrum et villa sive oppidum episcopi Caminensis), w miejscu grodu wybudowano wówczas zamek obronny. W 1274 r. biskup Hermann von Gleichen osadził w grodzie nowogardzkim swego krewnego, grafa Ottona von EbersteinaRymar, Edward: Eversteinowie pomorscy na Nowogardzie i Maszewie, Przegląd zachodniopomorski 42 (1998) 4. z Brunszwiku. Jego następcy pozostali w posiadaniu lenna, które obejmowało okoliczne ziemie, przez kilkaset lat.