często zmieniał doradców, obdarzając zaufaniem naprzemiennie środowiska reformatorskie oraz kręgi o poglądach zachowawczych. Osłabienie wynikające z nadużywania alkoholu i powracających problemów zdrowotnych prowadziło do stopniowej utraty kontroli nad bieżącymi sprawami państwa. W 1994 i 1995 roku spędził długie tygodnie w szpitalu, prawdopodobnie po kolejnych zawałach serca. W rezultacie coraz bardziej upodabniał się do autokratycznych przywódców z okresu rządów komunistycznych, co stało się szczególnie widoczne po samodzielnym podjęciu decyzji o rozpoczęciu działań zbrojnych w Czeczenii, przy całkowitym zignorowaniu opinii krajowej i międzynarodowej.
II kadencja Pomimo licznych oznak niekompetencji potrafił jednak prowadzić niezwykle skuteczną kampanię przed wyborami prezydenckimi w 1996 roku. Sukces ten był możliwy dzięki znacznym środkom finansowym przekazanym przez wpływowych biznesmenów, określanych później mianem oligarchów, wykorzystaniu środków masowego przekazu podporządkowanych jego zapleczu politycznemu oraz współpracy z rosnącym w siłę byłym generałem Aleksandrem Lebiedziem, który po pierwszej turze wyborów zyskał pozycję jednej z kluczowych osób na Kremlu.