Zwoje takie, określane jako lub , przechowywano w cylindrycznych pojemnikach zwanych albo . Przy użyciu specjalnego atramentu tekst na papirusie zapisywano piórem zwanym . Pisano wyłącznie po jednej stronie – tam, gdzie poziome włókna papirusu tworzyły naturalne linie. Tekst formatowano kolumnami, jedna kolumna zajmowała jeden arkusz. Czytano rozwijając wolumen w lewo i nawijając przeczytane partie na drugi wałek. Po zakończeniu lektury zwój należało przewinąć do początku. W okresie hellenistycznym wielkie zwoje zawierające całość dzieła zaczęto dzielić na mniejsze.
O gatunku papirusu decydowała szerokość karty (hieratyczny miał 26 cm szerokości, kupiecki – 12 cm) oraz jakość surowca (lepsze gatunki sporządzano z warstw wewnętrznych łodygi, gorsze – z zewnętrznych). Im cieńsze arkusze, tym zwój był cenniejszy, zwracano także uwagę na jaskrawość i gładkość powierzchni, która zapewnić miała dobrą czytelność pisma. Egzemplarze najstarszych zwojów, pochodzących z III tysiąclecia p.n.e., zachowały do dziś miękkość i giętkość umożliwiając ich zwijanie i rozwijanie.
Największe zbiory papirusów Wiedeń – Biblioteka Narodowa (zbiór arcyksięcia Rainera) Londyn – British Museum Oksford – Bodleian Library Berlin – Muzeum Egipskie Kair – Muzeum Egipskie Neapol – Biblioteka Narodowa
Zobacz też
calamus papier papirologia pergamin pismo
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Artykuły piśmienne
Kategoria:Paleografia