Adam Tadeusz Stanisław NaruszewiczUrzędnicy centralni i dygnitarze Wielkiego Księstwa Litewskiego XIV–XVIII wieku. Spisy”. Oprac. Henryk Lulewicz i Andrzej Rachuba. Kórnik 1994, s. 223. (ur. 20 października 1733 na PolesiuAgnieszka Przekora, Opinie o dawnych władcach Rzeczypospolitej w utworach Adama Naruszewicza, „Acta Universitatis Lodziensis. Folia Litteraria Polonica” Nr 7/2005, s. 215., zm. 8 lipca 1796 w Janowie Podlaskim) – polski zakonnik rzymskokatolicki, jezuita, nadworny historyk i poeta, dramatopisarz i tłumacz, biskup smoleński w latach 1788–1790, biskup łucki w latach 1790–1796, sekretarz Rady Nieustającej w latach 1781–1786, pisarz wielki litewski w latach 1781–1788Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705–2008, 2008, s. 230., senator, kawaler Orderu Orła Białego. Ojciec polskiego klasycyzmu. Już za życia nazywano go „polskim Horacym” i spadkobiercą Jana KochanowskiegoAndrzej Z. Makowiecki, Andrzej Markowski, Włodzimierz Paszyński, Tomasz Wroczyński, Pamiętajcie o ogrodach... Część 1, s. 405, WSiP, Warszawa 2002.. Jeden z głównych prekursorów badań nad Słowiańszczyzną, obok Jana Potockiego, Zoriana Dołęgi-Chodakowskiego (Adama Czarnockiego), Józefa Maksymiliana Ossolińskiego i Wawrzyńca Surowieckiego.