Po I wojnie światowej wykładał na amerykańskich uniwersytetach, m.in. na Uniwersytecie Columbia, rozpoczął również pracę na Sorbonie, gdzie był profesorem. Był współzałożycielem pisma Revue de Littérature Comparée w 1921 r. W 1924 r. współpracował przy tworzeniu Association des études francaises, a od 1925 r. był profesorem na Collège de France. W 1929 r. opublikował Études critiques sur Manon Lescaut, a w 1931 – Don Quichotte de Cervantès, étude et analyse. W 1934, wraz z Henrim Bédaridą, badaczem literatury włoskiej, opublikował L’Influence française en Italie au XVIIIe siècle, a w 1937 r. ukazała się praca Les Livres, les enfants et les hommes. W tym samym okresie został doktorem honoris causa uniwersytetów w Turynie, Camerino, Santiago, Meksyku, Harvardzie oraz Sofii.

Jego najważniejsza praca – Kryzys świadomości europejskiej 1680-1715 – została wydana w 1935 r. Praca wzbudziła duży rozgłos, była szeroko komentowana,

Od 11 stycznia 1940 r. był członkiem Akademii Francuskiej (fotel 11).

Pośmiertnie (w 1946 r.) wydano pracę Myśl europejska w XVIII w. od Monteskiusza do Lessinga.

Odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Legii Honorowej.