Terapia poznawcza Becka wywodziła się z obserwacji zachowań i przeżyć pacjentów. W konstruowaniu swojej teorii opierał się na koncepcji schematów poznawczych George’a Kelly i na pracach Karen Horney. Pozostawał również pod wpływem nauczyciela i analityka Leona Saula. Zerwanie z psychoanalizą nie było gwałtowne. Początkowo Beck uważał siebie za przedstawiciela neopsychoanalizy, stawiając siebie obok Karen Horney czy Harry’ego Stacka Sullivana. Dopiero w okresie od 1960 do 1963 wyraźnie zerwał z psychoanalizą. W tym okresie Beck zaczął publikować pierwsze artykuły na temat nowej teorii terapii.
Tworzenie terapii poznawczej Dzięki grantowi naukowemu, mógł otworzyć pracownię badań nad depresją w Philadelphia General Hospital. W szpitalu tym otworzył również poradnię przeciwdepresyjną. W 1961 opublikował skalę depresji Becka (ang. Beck Depression Inventory, BDI). Od 1963 Albert Ellis, po przeczytaniu artykułu Becka o depresji, podjął z nim współpracę. Becka, Ellisa i Donalda Meichenbauma uważa się za ojców terapii poznawczo-behawioralnej.
Beck rozwijał swoją koncepcję terapii poznawczej i prowadził wykłady w Penn. W 1967 otrzymał tytuł profesora (ang. associate professor), a w 1971 tytuł profesora psychiatrii (ang.