Gdy termin ten zaczęli wykorzystywać buddyści ze szkoły huayan, np. Dixin Dushun, utożsamili go z indyjską siunjatą, czyli pustką, a właściwie pustością. Poprawnym chińskim odpowiednikiem siunjaty jest słowo kong, którego używano zwykle w stosunku do niezajętej przestrzeni, tzn. pozbawionej czegoś, co tam się przedtem znajdowało. Jednak prawdziwe znaczenie siunjaty jest ontologiczne. Jest ona absolutną rzeczywistością, wolną od dychotomii istnienia i nieistnienia, formy i bezkształtu itd. Ponieważ chińskie kong łatwo doprowadzało do swojego względnego znaczenia (czyli nieobecności rzeczy), mistrzowie huayan zaczęli używać raczej terminu li, który został wprowadzony jako jeden z elementów teorii dharmadhatu. Opisuje on absolutną rzeczywistość i współdziała z shi – fenomenem, rzeczą-zdarzeniem. Gdzie nie ma shi, tam nie ma li. Dlatego li jako najwyższa rzeczywistość istnieje tylko w shi.
Jednym z pierwszych przejawów oddziaływania li jest uwolnienie człowieka od ograniczeń i przywiązań do ulubionych sposobów działania. Robić coś zgodnie z li, to odczuwać swoją całkowitą jedność ze swoim działaniem.
Bibliografia Red. Stephan Schuhmacher i Gert Woerner. The Encyclopedia of Eastern Philosophy and Religion. Shambala. Boston, 1989 Garma C.C. Chang. Buddyjska nauka o całości istnienia. Wydawnictwo "A". Kraków, 1999
Kategoria:Buddyzm chiński Kategoria:Filozofia buddyjska