W 1981 r. ukończył nauki polityczne na Uniwersytecie Manitoby, podjął pracę jako doradca Southeast Tribal Council, a następnie został wybrany wiceprzewodniczącym oddziału Zgromadzenia Pierwszych Narodów w Manitobie, reprezentującego 60 tamtejszych grup tubylczych. Należał do tubylczych przywódców najgłośniej sprzeciwiających się projektowi tzw. porozumienia z Meech Lake z 1987 r. w sprawie poszerzenia autonomii Quebecu (po części kosztem praw grup tubylczych). Dzięki niemu doszło też do podpisania umów o pracowniczym równouprawnieniu Indian Manitoby z 39 kanadyjskimi korporacjami i instytucjami.
W 1991 r. został wybrany Wielkim Wodzem Zgromadzenia Wodzów Manitoby (ang. Assembly of Manitoba Chiefs) i pełnił tę funkcję przez trzy kolejne kadencje. W 1997 r. po raz pierwszy wybrano go na Krajowego Wodza Zgromadzenia Pierwszych Narodów (AFN). Rok później udało mu się skłonić rząd federalny do utworzenia wartego 350 mln dolarów Funduszu Uzdrowienia (ang. Healing Fund) dla ofiar przemocy w szkołach z internatami, a w 1999 r. doprowadził do uchwalenia Deklaracji o braterstwie i współpracy Tubylczych i Pierwszych Narodów Ameryki Północnej. Był też pierwszym tubylczym przedstawicielem przemawiającym na forum Organizacji państw Amerykańskich (OAS).