Jeszcze w sierpniu 1944 Niemcy wypuścili na wody niderlandzkie 16 żywych torped Neger, ale nie odniosły one żadnego sukcesu, a do baz powróciło jedynie 2 pilotów.

Od września 1944 zaczęto ograniczać użycie Negerów, bowiem weszły na wyposażenie nowe bronie: miniaturowe okręty podwodne i ulepszone żywe torpedy Marder.

Negery okazały się bronią tanią, prostą w produkcji, ale również posiadającą szereg wad. Źle działał system wentylacji (wielu pilotów zatruło się dwutlenkiem węgla), dochodziło do awarii przy strzelaniu z torpedy bojowej (nie odczepiała się, ciągnąc torpedę nośną w kierunku celu), piloci mieli problemy z nawigacją (wykorzystywali tylko kompas ręczny, co powodowało częste gubienie się w ciemnościach) i z odrzucaniem owiewki pleksiglasowej kokpitu. Neger działał ponadto w wynurzeniu, co narażało go na wykrycie i łatwe zatopienie. Dodatkowo od maja 1944 alianci wiedzieli o każdym posunięciu dowódcy tych sił wiceadmirała Hellmutha Heye’go, bowiem udało im się złamać kod Enigmy, jakim on się posługiwał.