Dalszy odcinek kręgosłupa tworzą kręgi grzbietowe. Ich wyrostki kolczyste ustępują wysokością obserwowanym u hipakrozaura. Przypominają raczej te należące do korytozaura.
Nieparzyste kości tworzące mostek są połączone ze sobą, co jest cechą normalną dla Lambeosaurinae. Godefroit i współpracownicy zwracają uwagę na dużą proksymalną wiosłowatą część kości.
Występuje kość krzyżowa. Jeśli policzyć właściwe kręgi krzyżowe wraz z przejściowymi kręgami grzbietowo-krzyżowymi proksymalnie i ogonowo-krzyżowymi dystalnie, otrzymuje się liczbę od 10 do 12 kręgów. Mają one wyrostki kolczyste dłuższe niż w innych odcinkach kręgosłupa olorozaura, ale i tak nie dorównują one wyrostkom tego odcinka u barsboldii, opisanego przez polskich naukowców Lambeosaurinae z mongolskiej formacji Nemegt.
Ogon był długi, budowany przez przynajmniej 7 dziesiątek kręgów. Zarówno ich wyrostki kolczyste u góry, jak i łuki hemalne u doły nie dorównywały wysokością hipakrozaurzym. Sztywność bliższej jednej trzeciej ogona zawdzięcza on dodatkowym połączeniom stawowym pomiędzy wyrostkom kolczystym kręgów. Na tylnej stronie wyrostka kręgu leżącego proksymalnie znajduje się zagłębienie, do którego pasuje wybrzuszenie na przedniej powierzchni wyrostka kolejnego kręgu.