harcerzy i harcerek.

Tezy programowe Działalność Hufców Polskich opierała się na następujących tezach programowych:

Harcerstwo jest ruchem narodowym mającym na celu dobro Polski i wychowanie Polaków na dzielnych obywateli i żołnierzy Harcerstwo opiera swoje zasady na nauce Chrystusa – jest organizacja chrześcijańską Harcerstwo jest organizacją o wysokich wymaganiach etycznych stąd, musi pomnażać się nie na drodze „poboru” masowego, ale poprzez staranną rekrutację dobierać najodpowiedniejszych Harcerstwo nie przyjmuje do swych szeregów nie-Polaków, przede wszystkim Żydów, jest organizacją polską Harcerstwo jest organizacją społeczną tj. nie może uzależniać się od biurokracji państwowej. W praktyce tolerowano pewne odstępstwa od wskazań zawartych w pkt. 4, przyjmowani byli harcerze wyznania protestanckiego, a także dzieci żydowskie. Jednym z przykładów względnej tolerancji panującej w Hufcach Polskich jest fakt, że w 1943 w okresie walk w getcie warszawskim harcerze na apel Frontu Odrodzenia Polski (Zofii Kossak-Szczuckiej) brali udział w akcji ratowania Żydów i przerzucaniu ich na stronę „aryjską”.