W latach 1969–1992 pracował w Instytucie Leków, gdzie kierował Zakładem Farmakologii, od 1983 do 1991 był dyrektorem Instytutu, w 1970 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, w 1980 profesora zwyczajnego. W latach 1992–1994 pracował w Instytucie Farmaceutycznym, gdzie kierował Zakładem Farmakologii.
W swoich badaniach zajmował się chemiczną radioochroną organizmu, stworzył koncepcję celowanej farmakoterapii narządowej, w ramach której zajmował się dystrybucją leków za pomocą tzw. aktywatorów membranowych używanych do wybiórczego nagromadzenia leku w chorym narządzieWspółcześni uczeni polscy. Słownik biograficzny. Tom I. A-G, wyd. OPI, Warszawa, b.d.w., s. 286-287. Opublikował m.in. Radiofarmakologia. Działanie leków w ustroju napromienionym (1969 – z Danutą Koćmierską-Grodzka), Podstawy antybiotykoterapii (1974 – z Januszem Jeljaszewiczem), Podstawy chemioterapii (1983 – z Januszem Jeljaszewiczem i Jadwigą Mészáros).