W tym samym czasie jego dzieła zostały przeniesione do Korei i Japonii, gdzie wywarły wielki wpływ na rozwój buddyzmu. Koreański mistrz sŏn (chiń. chan) Chinul (1158–1210) był głęboko poruszony jego komentarzami. Pod wielkim wpływem jego dzieł znalazł się w tym samym czasie w Japonii Kōben czyli Myōe Shōnin (1173–1232).
Również i w samych Chinach nastąpiło wskrzeszenie zainteresowania jego myślą w okresach Ming i Qing wśród uczonych buddyjskich. Wyróżnił się tu Peng Jiqing (1740–1796), główna postać szkoły huayan okresu dynastii Qing. W końcu reputacja Li Tongxuana tak wzrosła, że przyćmił sławą patriarchów huayan.
Charakterystyczną cechą jego myśli było jej silne ukierunkowanie na praktykę, odmiennie od np. Fazanga, który był nastawiony głównie na teorię. Zapewne też dlatego był popularny w kręgach chan.
Dzieła Dafangguang fo huayan jingzhong juanjuan dayi luexu Xin huayan jing lun Huayan xiuxing jueyi lun Lueshi huayan jing jueyi lun
Bibliografia Robert E. Buswell, Jr. The Korean Approach to Zen: The Collected Works of Chinul. Paul Williams. Mahayana Buddhism. The Doctrinal Foundations. Routledge. Londyn i Nowy Jork, 1989.
Kategoria:Duchowni buddyjscy epoki Tang Kategoria:Filozofia buddyjska Kategoria:Urodzeni w 635 Kategoria:Zmarli w 730