Kiedy w 1216 jego szwagier – cesarz Henryk, zmarł nie spłodziwszy wcześniej synów, Piotr został wybrany na jego następcę i z małą armią wyruszył z Francji, żeby objąć tron. 9 kwietnia 1217 w Rzymie został koronowany przez papieża Honoriusza III i wyruszył statkami do Konstantynopola. Po drodze jednak został uwięziony przez despotę Epiru – Teodora Dukasa Komnena, jego uwięzienie trwało dwa lata, a po tym czasie Piotr zmarł. Mimo że nigdy nie objął rządów nad cesarstwem, w jego imieniu rządziła Jolanta, a tron przeszedł kolejno na ich dwóch synów Roberta i Baldwina.
Potomstwo Z Agnieszką de Nevers, Piotr miał tylko jedną córkę: Mahaut (Maud, Matyldę) de Courtenay (zm. 1254), hrabinę Nevers, Auxerre i Tonerre.
Z Jolantą Flandryjską, Piotr miał 10 dzieci: Filipa (zm. 1226), markiza Namur, Roberta I (zm. 1228), cesarza Konstantynopola, Henryka (zm. 1229), markiza Namur, Baldwina II (zm. 1273), cesarza Konstantynopola, Małgorzatę, markizę Namur, żonę Raula d’Issoudun, potem Henryka, hrabiego Vianden, Elżbietę, żonę Waltera, hrabiego Bar, potem Eudesa, pana Montagu, Jolantę, żonę