Argumentum ad auctoritatemPiotr Michał Sękowski, Logiczna analiza struktury i prawomocności argumentu tu quoque, Łódź: Katedra Logiki i Metodologii Nauk Uniwersytetu Łódzkiego, 2017, ss. 9, 162Piotr Rudkouski, Problem argumentacji w teologii, Warszawa: Instytut Filozofii Wydziału Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego, 2016, ss. 13, 134-137, 174, 186-188 (łac. „argument do autorytetu”), również argumentum ad verecundiam (łac. „argument do nieśmiałości”) – pozamerytoryczny sposób argumentowania polegający na powoływaniu się na jakiś autorytet, którego druga strona nie uznaje lub z którym nie zgadza się w danej kwestii, ale nie śmie go zakwestionować wskutek skrępowania poczuciem szacunku lub obawą narażenia się na zarzut zarozumiałości.
Użycie argumentum ad verecundiam wywołuje tak zwany efekt autorytetu. Według Michaela LaBossiere'a cały proces ma następujący przebieg: Osoba A jest (deklaruje się, że jest) autorytetem w kwestii S. Osoba A stawia twierdzenie C na temat S. Zatem C jest prawdą.
Gdy osoba przywoływana jako autorytet w przedmiocie faktycznie nim nie jest, dochodzi do błędu poznawczego.