Amerykanie pochodzenia włoskiego () – obywatele Stanów Zjednoczonych posiadający włoskich przodków lub włoscy imigranci do USA.
Na początku Włosi przybywali do Ameryki w małych grupach, na fali ruchów rewolucyjnych w 1848 i 1861. Główny okres imigracji włoskiej przypadł na lata 1880–1960. Wielu z imigrantów było słabo wykształconymi chłopami z południa Włoch i Sycylii, od 1890 do 1900 przybyło ich 655 tys. 888. Głównym powodem migracji była sytuacja ekonomiczna w ojczyźnie (południe Włoch i Sycylia są do dzisiaj ubogimi regionami). Imigranci osiedlali się w okolicach, dzielnicach zwanych Little Italy (Małe Włochy), koncentrując swoją obecność na tych obszarach i tworząc etniczne enklawy w środku amerykańskich metropolii. Enklawy umożliwiały rodakom wspólną integrację, dawały poczucie wspólnoty i prowadziły do podtrzymywania i rozwijania etnicznej kultury i tradycji, jak religia katolicka, kult rodziny, czy tak ważna i znana na świecie kuchnia włoska (powstawało wiele restauracji, pizzerii i sklepików z rodzimymi specjałami, które z czasem zyskiwały także na popularności wśród innych Amerykanów i stały się głównym elementem wizerunku Włochów w powszechnej świadomości społecznej).