Pepin I (ur. 797, zm. 13 listopada lub 13 grudnia 838) – król Akwitanii z dynastii Karolingów, drugi syn cesarza Ludwika I Pobożnego i Ermengardy, córki hrabiego Ingermana z Hesbaye.
W sierpniu 817 r. cesarz Ludwik dokonał podziału swojego państwa między synów. W wyniku tego podziału Pepin otrzymał Akwitanię. Brał udział w wyprawie ojca do Bretanii w 824 r. Towarzyszył mu na niej mnich i poeta Ermoldus Nigellus.
Poprawne relacje Pepina z ojcem popsuła sprawa apanażu dla najmłodszego syna cesarza, Karola Łysego, syna Ludwika i jego drugiej żony, Judyty Bawarskiej (Ermengarda, matka Pepina, zmarła w 818 r.). W 829 r. Ludwik nadał Karolowi tytuł króla Alemanii, co dokonało się kosztem dzielnicy brata Pepina, Ludwika Niemieckiego. W 830 r. Pepin zebrał armię Gaskończyków i ruszył na Paryż. Cesarz Ludwik wracał z wyprawy do Bretanii i został oblężony w Compiègne. Tam został wzięty do niewoli. Rok później, pod presją możnych, odzyskał wolność. Pepin zdążył w porę przejść na jego stronę, co spowodowało, że bunt nie pociągnął za sobą negatywnych konsekwencji dla króla Akwitanii. Wręcz przeciwnie, otrzymał od ojca nowe nadaniaRosamond McKitterick, Królestwa Karolingów. Władza - konflikty - kultura, 751-987, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2011, s.