Po wycofaniu z linii frontu została skoncentrowana w rejonie Głogowa i Lubania, wchodząc w skład 4 Armii Pancernej, wtedy też została częściowo uzupełniona. Razem z 72 Dywizją Piechoty zajmowała stanowiska na linii rzeki Krzycki Rów. W lutym jej pozycje zaatakował i przełamał 120 Korpus Strzelecki dowodzony przez gen. Fiodora Daniłowskiego.Następnie walczyła z wojskami radzieckimi i polskimi, które sforsowały Nysę Łużycką. Wzięła udział w bitwie pod Budziszynem. Następnie wycofała się na teren Czechosłowacji, koncentrując się w rejonie Ostrawy. Tam też w maju 1945 roku skapitulowała, część oddziałów wycofało się na teren Austrii i poddało się wojskom amerykańskim.
Dowództwo dywizji Dowódcy: gen. por. Hans-Valentin Hube (1940 – 1942) gen. por. Günther Angern (1942 – 1943) gen. mjr Burkhart Müller-Hillebrand (1943) gen. mjr Rudolf Sieckenius (1943) gen. mjr Hans-Ulrich Back (1943 – 1944) gen. por. Dietrich von Müller (1944 – 1945) płk Kurt Treuhaupt (1945)