Jan Niewieczerzał (ur. 23 kwietnia 1914 w Łodzi, zm. 7 listopada 1981 w Warszawie) – polski duchowny ewangelicko-reformowany, superintendent generalny Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w RP, z tytułem biskupa Kościoła, działacz ekumeniczny – prezes Polskiej Rady Ekumenicznej, wykładowca Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie.
Młodość Pochodził z rodziny kantora i kaznodziei świeckiego w kalwińskich parafiach w Kucowie i Łodzi. Ukończył gimnazjum w Pabianicach, po czym podjął studia na Wydziale Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu Warszawskiego, które przerwał z powodu wybuchu wojny.
Działalność kościelna W 1940 został diakonem parafii Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w Warszawie. Po klęsce powstania warszawskiego opuścił stolicę, udając się do Czechosłowacji, gdzie objął urząd proboszcza parafii ewangelickiej w Pisanowie. W 1948 powrócił na stałe do Polski. W 1952 został proboszczem warszawskiej parafii reformowanej, której służył do 1978. Po śmierci Kazimierza Ostachiewicza w 1952 przejął zwierzchnictwo nad Kościołem Ewangelicko-Reformowanym w RP, zostając superintendentem generalnym.