29 listopada 874 r. poślubił w Aschaffenburgu Luitgardę (ok. 845 – 17 listopada 885), córkę Ludolfa, księcia Wschodnich Sasów, i Ody, córki frankijskiego możnego Billunga. Ludwik i Luitgarda mieli razem syna i córkę: Ludwik (877–879) Hildegarda (ok. 879 – po 899), zakonnica w Chiemsee w Bawarii
Rządy samodzielne Po śmierci ojca w 876 r. Ludwik został samodzielnym władcą w Saksonii i przyjął tytuł "króla Franków" (rex Francorum). Ludwik uważał się za prawowitego dziedzica ojca. Aby zademonstrować to swoim braciom doprowadził do tego, że zmarłego Ludwika II pochowano w opactwie w Lorsch, na terytoriach rządzonych przez Ludwika III. Ludwik zatrzymał przy sobie również głównego doradcę swojego ojca, Luitberta, arcybiskupa Moguncji. Mimo takich gestów stosunki między braćmi układały się poprawnie. Prowadzili oni niezależną od siebie politykę, ale nigdy nie doszło między nimi do zbrojnych konfliktów.