Obiekt ten określany też jako zamek lub jako dwór obronny, jest mało znany, ledwie skrótowo notowany w przewodnikach i encyklopediach, a szkoda albowiem stanowi on nie tylko rzadki na tych ziemiach przykład niewielkiej fortyfikacji z początków XVII wieku, ale też wiąże się z niepoślednimi wątkami polskich dziejów i polskiej literatury pięknej."
Drogą sukcesji, zastawów lub kupna, a przede wszystkim w następstwie mariaży dobra Gojcieniskie przechodziły w ręce coraz to innych właścicieli. Pierwsza wzmianka pochodzi z 1562 r., gdy Gojcieniszki zostały nadane Łukaszowi Łęskiemu, łożniczemu Jego Królewskiej Mości, który w 1589 r. sprzedał dobra Sebastianowi Pakoszowi, od którego nabył około 1600 r. Piotr Nonhart horodniczy wileński, z pochodzenia Holender. Za zasługi położone w czasie wojen batoriańskich uzyskał w 1590 r. nobilitację i polski indygenat. W latach 1611 – 1612 wybudował w Gojcieniszkach warowną rezydencję-zameczek na wzorzec zachodni. Jego córka, Zuzanna Nonhart, wniosła te dobra w posagu Jerzemu Chreptowiczowi, wojewodzie nowogródzkiemu. Następnie około 1660 r., nabył je pułkownik Wilhelm Korff, dworzanin JKM. Około 1700 r. Gojcieniszki nabyli Szretterowie. W 1753 r.