Jan z Jičína, (zm. po 1423) – czeski szlachcic, reformator religijny, jeden z pionierów husytyzmu.

Biografia Był synem rycerza czeskiego Jana z Jičina i jego nieznanej bliżej pierwszej małżonki. Około 1404 był uczniem Mikołaja z Drezna i otrzymał tytuł bakałarza, a w 1408 tytuł mistrza sztuk wyzwolonych na Uniwersytecie Karola w Pradze. W tym czasie nawiązał też kontakty z reformatorami Kościoła. Zgodnie z relacją Jana Długosza, 15 lipca 1410 uczestniczył w bitwie pod Grunwaldem, pomagając królowi polskiemu Władysławowi II Jagielle w zamian za dobrodziejstwa uczynione ojcu Jana przez polskiego władcę.

W 1410 wraz z Janem Husem napisał dzieło De materia et forma. W dziele Anaxagoras Jan z Jičína rozważał problem gatunków literackich, postawiony przez Jana Husa w Quodlibet. Według Jana z Jičína: "Utrum materia prima est idem compositum in numero cum forma an informis" (Pierwotną materią jest zbiór różnorodnych form lub bezforemność). Rok później odpowiedział Michalowi Čížkowi z Malenic, że "Utrum universalia in essendo possunt suscipere predicacionem accidentalem" (Twierdzenia ogólne mogą powodować powstawanie przypadkowych hipotez).

W 1412 wygłosił w Kaplicy Betlejemskiej w Pradze pochwałę trzech zamordowanych reformatorów: , jako pierwszych męczenników husytyzmu. Ta jego przemowa pt.